Spinnende poes

Ein-ein-eindelijk is het tij gekeerd: Dylan doet lief tegen Chimay, onze poes. Wat een verademing. Hij joeg haar tot voor kort bij wijze van spreken de gordijnen in. En wat we ook probeerden, het stopte niet, het was voor hem natuurlijk ook veel te grappig dat ze alle kanten opschoot als ie op 'r afrende. Maar het kán natuurlijk niet. Op een gegeven moment dacht ik dat we het te pakken hadden....
 
...toen Dylan trots verklaarde aan Sharon, zijn grote zus, van wie de kat eigenlijk is, dat ie nu nooit meer achter Chimay aan zou rennen. Die hoop was tevergeefs, de volgende dag ging ie er vrolijk mee verder. Toen op een gegeven moment voor ons de maat ernstig vol was, Chimay was gewoon bang in huis, begon tot mij door te dringen wat er eigenlijk mankeerde aan deze situatie. Brenny en ik zijn allebei geen kattenliefhebbers (sorry lieve Sharon), we hebben er één, houden ook wel van het beestje, maar geven haar veel minder aandacht dan ze verdient. Dus welk gedrag vertoonden wij eigenlijk wat Dylan kon copiëren? Los van het feit dat veel kleine kinderen dat achterna jagen gewoon erg leuk vinden. Dus ben ik me er bewust op toe gaan leggen om Chimay wat meer aan te halen, samen op de bank kopjes zitten geven, was nog leuk ook.
 
En of het daar nou door gekomen is, ik weet het niet, kan er ook niks mee te maken hebben, maar vanochtend zat Dylan als vanzelf lief te doen tegen de kat, zei dat ze aan het glimlachen was omdat ze haar ogen toekneep, want poezen glimlachen met hun ogen. En ik vond dat ie een erg origineel woord voor spinnen had bedacht (kennelijk associeert ie 't met knorren): Chimay ligt helemaal te varkeren!

Comments   

#3 Ellen 2008-05-22 16:42
Nou het is meer een pittige oude dame, gaat volledig haar eigengereide gang, maar wil toch graag aangehaald worden, en als je het niet helemaal goed doet, dan krijg je een haal! Miauwen doet ze niet zoveel, maar ik zal er eens op letten of ik er onderscheid in kan maken, nooit op gelet, zei zij enigszins beschaamd...
Quote
#2 asmae 2008-05-21 16:18
ja, ik zie het helemaal voor me! Kleine kinderen en poezen: een helse combinatie (voor de poes), uitdagend en prikkelend (voor het kind) en een hoop leedvermaak voor pa en ma.
Ik weet niet hoe het met Chimay zit, niet elke poes is even spraakzaam. Maar poezen hebben een heel arsenaal aan miauwtjes (misschien interessant voor jou als zangdocente).
Als het je eigen kat is, leer je, na verloop van tijd, door gewoon goed te luisteren wat de behoefte van hem of haar is. Ik had op een gegeven moment een broer en een zus. En het viel me op dat de kater echt een mannetje was ( in zijn manier van lopen, de manier van aandacht opeisen etc.) en dat kitty het vrouwtje soms echt kon snauwen naar Dorus haar broer. Misschien omdat het aan mijn eigen jeugd deed denken (had zelf ook een broertje die ik zo nu en dan behoorlijk afkatte), maar dit vond ik altijd zo grappig, zo herkenbaar in ons eigen rollenpatroon. Zo origineel zijn wij blijkbaar niet als mens. Is Chimay een pratertje of een rustig bescheiden poesje? Sorry hoor, ben poezengek!!
Quote
#1 Guest 2008-05-20 20:40
:)
Quote

Add comment


Security code
Refresh