Papa's passie

Toen Brenny zijn ongeluk kreeg in 1989, werkte hij op de vliegbasis Leeuwarden bij de luchtverkeersleiding. Werk waar op dat moment in één klap een einde aan kwam. Daarom is het voor hem altijd extra speciaal om naar de open dagen van de luchtmacht te gaan, niet alleen omdat die wereld hem na aan het hart ligt, maar ook om dat deel van zijn geschiedenis, zijn grote passie, met ons, met zijn gezin te delen. Voor Dylan is het allemaal fantastisch, het vliegveld, de straaljagers, dat wat er allemaal te doen is voor kinderen, maar ook: papa's verhalen! En het is een plek waar nogal verhalen gemaakt zijn! Dylan zuigt ze in zich op, want ze zijn echt leuk om te horen, de grappen en grollen die de militairen met elkaar uit haalden, eigenlijk een soort kwajongensstreken, erg grappig! Of dat nog zo is, geen idee. Wat ik wel zag op de beide open dagen afgelopen week, waren heel veel jonge jongens en meiden, die met een enorme betrokkenheid met kinderen bezig waren! Dylan kon te kust en te keur! Door de sportafdeling van de luchtmacht was er een ....
 
.... hindernisbaan gemaakt, een bouldermuur, een hoge klimmuur, en ook een plek waar vechtsporten werden beoefend. Dylan heeft geklommen om het leven, en hij bleek er nog handig in te zijn ook! Maar wat me het meest raakte waren de jongens van ik schat begin twintig, die hem leerden hoe hij kon boksen en vechten. Eén jongen hield een stootkussen vast en een ander vertelde Dylan hoe hij moest slaan, schoppen, hoe hij zijn kracht het beste kon gebruiken, dat soort dingen. En wat zo mooi was om te zien, die jongens vonden het heerlijk om bezig te zijn met zo'n kleine knul, hem dingen uit te leggen, en te laten zien hoe goed hij het deed. Het was alsof ze zichzelf zagen in Dylan, zo betrokken. Alsof ze zich nog heel goed voor kunnen stellen hoe leuk het voor Dylan moest zijn. Dát soort contact, van jonge mensen van die leeftijd met kinderen zoals Dylan, ik zou willen dat er in onze maatschappij meer gelegenheden waren waarin die leeftijdscategorieën elkaar tegen het lijf liepen, in dit soort ongedwongenheid. Zó mooi om te zien! En inspirerend voor beide partijen. 
 
Het gaat tenslotte toch allemaal over betrokkenheid, betrokkenheid bij elkaar, en niet alleen bij mensen die net zo leven als jezelf, maar bij iedereen. Iedereen die we ontmoeten. Brenny heeft onmiskenbaar een passie voor de luchtmacht, hij noemt het de meest sociale organisatie waar hij bij gewerkt heeft. Het is hoe dan ook een erg betrokken organisatie, betrokken bij haar mensen, en uiteraard ook betrokken bij de maatschappij; een groot deel van de mensen die er zijn gaan werken, zijn dat gaan doen om iets te kunnen betekenen voor de maatschappij. Of zou Brenny's passie eigenlijk 'betrokkenheid' zijn? Hoe dan ook, ik ben blij dat ik mijn vizier geopend heb de laatste twintig jaar. Ik was tegen het leger, tegen geweld (ja wie niet!). Schreef op school werkstukken over dienstweigeren, dat soort zaken. En nu heb ik een zoon met een ex-militair, zou voor mij vroeger onbestaanbaar zijn geweest. Het kan verkeren! Ex-militair of niet, ik kan me geen man voorstellen met meer betrokkenheid dan hij. Zijn kinderen hebben het getroffen!
 
 

Comments   

#2 Ellen 2011-09-21 16:41
Lieve Johanna!
Dank je! Wat is het toch cool dat je dit gewoon kunt lezen allemaal, het blijven je roots natuurlijk, maar toch!
And yes: Dylan had a wonderful time!
Lots of love from this side of the globe! :-)
Quote
#1 Johanna 2011-09-21 16:39
:)
Thank you for this...echt mooi gezegt Ellen!I found the pictures that Brenny posted very nice. Dylan looked as though he was having the time of his life. Nice to see the place Brenny worked too.
Quote

Add comment


Security code
Refresh