Onder ogen zien

Ik zat in een vette crisis de laatste weken. Goddank ben ik er nu weer uit, maar het ging diep. Eigenlijk kwam ik er achter, aan de hand van Dylans moeite met naar school gaan, dat ik in de ruim 6 jaar waarin ik nu zijn moeder ben, behoorlijke fouten heb gemaakt. Ik heb hem te afhankelijk van mij gemaakt. Ik heb te veel voor hem gedaan. Ik heb hem veel te veel willen beschermen tegen pijn. Ik heb hem niet genoeg gestimuleerd richting zelfstandigheid. Ik ben te toegeeflijk geweest. En ik heb veel te weinig ruimte genomen voor mezelf in de relatie met mijn zoon. Dit even in een notedop. En al deze dingen nam ik mijzelf intens kwalijk de afgelopen weken. Ik kon het NIET relativeren. Echt helemaal NIET.  Alle mensen mogen blinde vlekken hebben, maar ik niet. Boeken vol casussen van mensen met blinde vlekken heb ik gelezen, en ik vind ze allemaal even begrijpelijk. Maar nu ik een enorme blinde vlek bij mezelf tegen kom...
 
....veroordeel ik mezelf er om. En ik wist zelfs toen ik middenin mijn crisis zat dat ik wat liever voor mezelf moest worden, maar ik kon het niet. Vond het zo verschrikkelijk erg dat ik Dylan ondanks al mijn inzet en goed bedoelingen, toch met mijn shit heb belast. Natuurlijk niet expres, maar het is wel gebeurd.  Nu begint er langzaam het besef te ontwaken dat ik doorgeslagen ben, juist omdát ik het zo goed wilde doen. Ik wilde perfect zijn. Ik wilde het anders doen. Alle ruimte hebben voor de eigenheid van mijn kind. Alle ruimte. En die ruimte heeft ie gekregen, maar aangezien er ook nog een ongezonde basis in mij is met gebrek aan eigenwaarde, is die ruimte ten koste gegaan van mijzelf, en dus per definitie ongezond. Er wordt nu ook een daadkracht in me wakker die ik tot voor kort niet kende, en waardoor ik een veel daadkrachtiger moeder ben. Want één van de dingen die ik niet goed heb gedaan vind ik, is te weinig leiding nemen. Teveel keuzes laten aan Dylan. En die keuzes kan ie helemaal niet aan. Door die gewonnen daadkracht in me is het nu veel makkelijker geworden, voel me geen speelbal van de dingen die gebeuren, maar neem leiding. (Meestal :-) ) Als het maar speels is, dan gaat Dylan zo met me mee, duidelijk en vrolijk. En ik merk dat ik dat in diepste essentie wel ben, maar het is een nieuw terrein. Ik begin blij te woden met deze verandering. Maar het was erg moeilijk om mijn fouten onder ogen te zien. Oef wat kan dat toch zeer doen! Zoals gewoonlijk levert het erg veel op, een crisis, uit chaos worden de mooiste dingen geboren, maar mijn god, wat kon ik dat de afgelopen weken niet zien! Ben blij dat ik door het zwartste punt heen ben. Het lukt me weer wat liever te zijn voor mezelf, en ik voel de energie om een andere wending te geven aan mijn moederschap. Werk aan de winkel!

Comments   

#5 Ellen 2010-09-25 11:57
Bedankt voor jullie reacties! Erg lief!
Quote
#4 jenette 2010-09-25 11:56
:D :)
Zoiets heet gewoon ontwikkeling......is eigenlijk iets heel normaals, maar dat gevoel van niet-willen-falen is herkenbaar. Denk voor veel ouders trouwens.

Heb dat zelf erg gehad toen ik besloot dat Eva beter bij haar vader kon gaan wonen. Ik had genoeg gedaan, maar mijn \"kunnen\" hield ergens op. Alleen dat al kan heel beroerd voelen. Soms eist de mens te veel van zichzelf.
Dan wordt de kloof tussen willen en kunnen erg groot.....

Maar goed van jou!!!
Quote
#3 hennie 2010-09-25 11:56
Wauw!! Alle respect voor hoe je het hebt gedaan, het nu doet en wie je bent! Liefs Hennie
Quote
#2 Anoniem 2010-09-25 11:56
Lieve Ellen,

Wees niet te hard voor jezelf, ik denk dat elke ouder hun kind wil beschermen etc. En ja soms doe je dat te veel, omdat je het goed wilt doen en heel goed wil doen.
En jij ziet dat nu van jezelf in wat je \"fout\" hebt gedaan, dat is toch ook al heel goed?
Nu is er ruimte om wat je zelf al zegt dingen te veranderen. En dat zal misschien ook nog wel moeilijkheden leveren. Maar iets inzien is al de helft van het werk!
Ik lees je blog al een tijdje en vind het waanzinnig hoe jij dingen opschrijft en durft te benoemen.

Ik ken jou ook in het echt, en misschien een beetje flauw dat ik mijn naam er niet bij zet maar dat durfde ik niet zo goed eigenlijk. Maar wat ik hiermee wou zeggen is dat ik in het echte leven ook wel heb gezien dat je echt wel het beste met je zoon voor hebt!
Dus ga zo door!

Liefs
Quote
#1 Ellen 2010-09-15 10:42
Ja, precies, dat heet ontwikkeling, is ook een goeie zaak, maar niet altijd even makkelijk. :) Het \'vallen\' wat voor het \'opstaan\' komt, doet nog altijd gewoon zeer, net als toen! :-) Iemand stuurde me een prachtige quote: \"Wie geen fouten maakt, maakt helemaal niets.\" Mooi hè?
Groetjes!
Quote

Add comment


Security code
Refresh