Te vroeg gejuicht

Nee. Jammer, helaas, toch nog geen verandering van slaappatroon waar ik in mijn vorige blog over juichte. Ja, te vroeg gejuicht. Het heeft een dikke week geduurd, dat binnen een kwartier in slaap vallen en nu is het weer als vanouds, gisteravond zelfs een megaterugval, we zijn zelfs maar met z'n drieën televisie gaan kijken. Heel gezellig wel. Deed ons aan een periode denken dat dat de enige manier was om Dylan in slaap te krijgen, voor de tv zittend. Lekker onverantwoord hè? Maar als het werkt, dan werkt het. En het bracht een beetje lucht in een toch best wel belastende situatie. Vanavond hoopte ik de winst...
 
....van het verzetten van de tijd mee te pakken, en dat is maar ten dele gelukt, want het slapen gaan lukte maar weer niet. En ik merk dat de wanhoop hierover verdwenen is, ik begin mijn pappenheimer te kennen! het is een prachtige knul, die erg goed kan aangeven wat ie nodig heeft, en zeker geen gemiddeld kind. Ik vind het steeds meer prima, kan er de charme wel van inzien. Ik weet zeker dat dit één van de laatste oprispingen zijn van het moeilijke slapen. Ik heb even mogen proeven van hoe het wordt, inslapen in een kwartier, en dat geeft me misschien wel de moed die ik nodig heb. Zo is het bij alles gegaan, zindelijk worden, naar school gaan enzovoort. Heerlijk om nu gewoon vertrouwen te voelen in plaats van 'hoe moet dit in vredesnaam ooit goedkomen'.  Blij dat ik dat achter me heb kunnen laten! Een moeder met een rugzak vol vertrouwen lijkt me beter te pruimen dan eentje met een bodem van moedeloosheid. Fijn om te groeien in het moederschap.

Add comment


Security code
Refresh