Huisvrouwtje

Waarom heb ik toch zo'n moeite mezelf uit te drukken? Ik wil m'n pen op papier zetten en dan stokt het, mijn pen blijft er boven hangen omdat de woorden niet komen. Terwijl ik zo ontzettend helder heb wat ik wil zeggen! Ik keek naar een uitzending van Pauw en Witteman, onder andere Pim van Lommel was er, cardioloog die bijna-dood-ervaringen heeft onderzocht, razend interessant! Maar daarover wilde ik het nu niet hebben. Naast hem zat Anna Visser, directrice van de omroep Llink....
 
....leuke vrouw!  Ze stopt met haar baan en is van plan een boek te schrijven over vrouwen en werk, hoe dat nou zit met vrouwen dat ze zich klote voelen als ze op een vergadering zitten en niet bij de kinderen zijn, maar dat ze zich ook schuldig voelen als ze bij de kinderen blijven en niet op de vergadering zijn. Ben benieuwd wat ze gaat schrijven! Maar wat me vooral opviel was haar reactie op een vraag van Witteman waarin ze zei: "Ik ga écht niet als een huisvrouwtje thuis zitten" Met haar uitspraak geeft ze precies weer hoe er op dit moment gedacht wordt over vrouwen die ervoor kiezen om full-time moeder te zijn. Niet al te positief. En dat is iets wat ik vaak merk. Als ik mensen ontmoet die weten dat ik niet buitenshuis werk, wordt er vaak niet eens meer naar me gevraagd. De vraag "Hoe gaat het?" wordt immers meestal beantwoord met hoe het gaat op het werk, en dus wordt mij de vraag niet meer gesteld. Heel vreemd, maar wel opvallend. Alsof je geen verhaal meer hebt als je als moeder werkt.
 
Ik wil in dit stukje geen waarde-oordeel hangen aan de keuze die moeders maken, wat ik mooi zou vinden is als er respect is voor élke keuze die een moeder maakt! Nu is full-time moeder zijn in elk geval not done! "Kriebelt het niet?" vroeg iemand me laatst. Nee, het kriebelt niet. Ik beleef zó veel, omdat ik het moederschap als één van de meest transformerende gebeurtenissen in mijn leven ervaar. Mijn kind daagt me uit om helemaal écht te zijn of te worden, en dat vraagt van me dat ik oude troep los laat, programmeringen, conditioneringen zodat ik niet gehinderd door 'stoorzenders' mijn kind echt kan zien , zoals ie nu is. Niet dat dat altijd 'the easy way' is, helemaal niet. Soms is in de spiegel kijken ronduit vervelend. Maar wel lonend. Ik voel me steeds dankbaarder dat ik in de positie ben om me zo te ontwikkelen door mijn kind. Want ik realiseer me me dat er erg veel moeders zijn die die keuze niet hebben. Voor mij is dit de ideale situatie. Ik voel me rijk!!

Add comment


Security code
Refresh